Day 1 - 2: There and Back Again - Welcome to America

Woensdag 3 december 2025

Vandaag zeggen we vaarwel aan Nieuw - Zeeland. Het voelt onwerkelijk dat de tijd zo snel is voorbijgegaan. Eerlijk gezegd, zijn we er niet klaar voor om hier al te vertrekken. Maar we kijken er ook naar uit om terug onze voeten te plaatsen in Amerika samen met onze kinderen. Amerika dat wij zo goed kennen, maar dat voor onze kindjes hun eerste keer zal worden. Ook kijken we er enorm naar uit om een vertrouwd persoon terug te ontmoeten, namelijk peter Wim. Hij zal ons vervoegen in het laatste deel van onze wereldreis. Om 9u00 worden we wakker en ontbijten we. Rond 10u40 is de auto ingeladen, zijn we allemaal klaar voor onze lange reisdag en starten we met de laatste étappe van de reis voor het inleveren van onze (tweede) auto. We bezoeken nog een speeltuin. De jongens zijn blij met de speeltuin, maar ja, er zijn geen grote glijbanen aanwezig. 

Tijdens het spelen, proberen we voldoende te drinken, zodat het energielevel niet te laag zakt. Alsook wil ik deze keer geen migraine krijgen na de lange vluchten. Drinken die fles! 

Maar van al dat drinken, moet ik veel plassen. Gelukkig is er een groot sportcomplex bij de speeltuin, waar ik nog snel een toiletbezoek kan doen. De jongens eten fruit en een boterham op. Om 11u50 vertrekken we van de speeltuin en rijden we naar onze eerste doel, het inleveren van de auto bij Apex. Supervriendelijk worden we ontvangen en er is ook geen probleem inzake de barst in onze voorruit. Al snel is de shuttle aangekomen, die met ons en nog 5 andere personen ons naar de luchthaven van Christchurch brengt. De medepassagiers zijn ook supervriendelijk en helpen zelfs mee met onze kindjes. Om 12u35 zijn we gearriveerd aan de luchthaven. 

We krijgen een karretje voor onze grote koffers van alweer een hele vriendelijke dame toegewezen. Maar Jasper die is niet tevreden en de eerste meltdown van de dag is begonnen. Jasper moet genoodzaakt in de buggy, want hij liep steeds weg. De luchthaven is gelukkig niet groot en we proberen snel onze check - in te regelen en onze grote koffers op te laden naar het juiste bagageruim. Hoewel dit niet gemakkelijk was met twee ruziënde broers. Jasper gaat wederom in de buggy, extra vastgemaakt. Hij is zo moe, maar zijn gedrag is allesbehalve ok. Jonas is wel heel flink en mag dan ook wandelen in de luchthaven. We kijken naar de grote kerstbomen en we zoeken een rustig plekje om tot rust te komen voor Jasper. 

We wandelen naar de speelruimte voor de jongens. Maar wat zien we nu? De leuke speelruimte is gesloten wegens renovatie. We balen enorm. Ik had gehoopt dat de jongens zich hier nog wat konden uitleven vooraleer we doorheen de veiligheidscontrole gaan en bij onze terminal gaan wachten. Bij de ruimte is een gate, die niet veel open is, waardoor het hier heel rustig is. Bovendien kunnen de jongens naar de vliegtuigen kijken. Jonas start met het opeten van zijn boterhammen. In de boterhammen duw ik een kwartje van een kalmeringspil. Ook bij Jasper gaat een kwartje tussen de boterham. Jonas eet het zonder problemen op en ook Jasper eet zijn boterham op. Het bekijken van de vliegtuigen, lijkt Jasper ook te kalmeren. 

Na een uurtje uit te blazen, iets te eten en een nieuwe pamper voor Jonas, wandelen we naar de veiligheidscontrole. Dit verloopt verrassend goed en snel. Na een kleine twintig minuten staan we bij onze gate 19, maar ons vliegtuig is nog niet gearriveerd. Er zijn al 20 minuten vertraging, maar onze overstaptijd vanuit Auckland naar Los Angeles is lang genoeg om te overbruggen. Het is wachten en nog een souvenir kopen. Met onze laatste 27 NZD, koop ik een kiwi sleutelhanger van 15 NZD voor aan de rugzak. Dit leek mij zeer toepasselijk om mee te nemen en ook wel schattig. 

Om 15u00 is ons vliegtuig aangekomen, maar de boarding duurt nog even. Eerst moeten de passagiers en hun koffers uit het vliegtuig gaan. Alsook moet het vliegtuig dan opgeruimd worden en worden de koffers van de huidige vlucht ingeladen. 

We blijven wachten en Tom gaat alvast vragen of we voorrang krijgen met de kindjes. Helaas kan er geen voorrang gegeven worden en beginnen de jongens vervelend te worden. Ja, ze zijn moe en het is verdorie tijd om nu in het vliegtuig te gaan. We hebben nog een lange reis voor de boeg. Om 15u30 starten ze met de boarding, dat heel snel moet verlopen. Rond 15u45 is het vliegtuig zo goed als klaar met het inladen van de passagiers. Jasper is rustig en zit naast Tom. Jonas zit naast mij in het vliegtuig en bekijkt een tekenfilm op de gsm. Voorlopig lijkt het goed te gaan met de jongens. We zitten in het vliegtuig met twee rijen van drie. Naast ons zit dus een vreemde persoon, maar het is een heel korte vlucht. Die lange vlucht, daar kijken we minder naar uit. 

Het duurt nog even vooraleer we effectief vertrekken van de startbaan. Blijkbaar is er een ongewoonlijke wind in Auckland, waardoor we reeds vertraging hebben met het vliegtuig. De piloot klinkt naar mijn gevoel er niet gerust in. We voelen, hoe dichter we komen bij Auckland dan ook wel meer beweging in het vliegtuig. We drinken water voor de oren, want er is veel luchtdruk. Maar bij de turbulentie krijgt Jonas een meltdown, een serieuze crisis. Heeft hij pijn aan zijn oren, is hij enorm moe? Hij wilt niet blijven zitten in zijn stoel en krijst alles bij elkaar. Hij gooit met panda, zijn tuut, slaagt in mijn gezicht en niets lijkt hem te kalmeren. Bovendien wilt het vliegtuig door een hevige wind dalen, wat niet lijkt te slagen. Tom probeert ook in te praten naar Jonas toe, terwijl ik mij gefaald voel als moeder, dat ik mijn kleine jongen niet kan kalmeren. Het vliegtuig hangt terug boven de wolken en hij lijkt te kalmeren. Waren het toch zijn oren die pijn deden? De tranen lopen uit mijn ogen, omdat ik mij gefaald en beschaamd voel. De meneer naast mij, heeft heel de tijd Jonas zijn tuut vastgehouden en geeft hem terug aan mij met een blik dat het ok is. Je hebt gedaan wat je kon doen en alles is nu ok. 

Een beetje opgelucht dat Jonas weer kalm is, maar niet vrolijk als de piloot afroept dat we niet konden landen door de storm en er momenteel te veel vliegtuigen voor ons proberen te landen. Aangezien er dan niet voldoende brandstof is om continue rondjes te maken in de lucht, heeft de piloot rechtsomkeer gemaakt terug naar Christchurch! Een wave van ongeloof bij de passagiers weergalmt in het vliegtuig. Ook bij ons, zakt de moed in onze schoenen. Nieuw - Zeeland wilt ons niet weg. You Shall not Leave!? We blijven dus langer in de lucht hangen op onze korte vlucht en we halen de grote zak chips uit om onze frustratie weg te eten. Jonas en Jasper zijn helemaal ok, niet wetende wat er ons voor deze avond nog te wachten staat. 

Bij aankomst terug in de luchthaven van Christchurch, was het uren wachten met frustratie en verbazing. We moesten eerst terug onze grote koffers gaan ophalen en daarna was het wachten met twee vermoeiende kindjes. In de wachtrij voor info, kreeg Jasper wederom een meltdown. Overige wachtende passagiers gaven Jasper chocolade, maar in zijn bui gooide hij het weg, waardoor wij ons wederom beschaamd voelden. Na bijna een uur wachten, werden we geroepen voor de vlucht naar de USA. Maar ook hier moesten we als laatsten aanschuiven bij een rij, die zeker minimum een uur ging duren. Tom en ik werden boos op personeel en gaven aan dat onze kinderen heel moe zijn en honger hebben. We krijgen info van een noodnummer, maar daar nemen ze niet op. Tom gaat wederom naar de eerste rij en reageert heel boos op het personeel, waarbij ze de manager gaan halen. Ondertussen bekijk ik of er hier nog een beschikbare slaapplek aanwezig is, dichtbij de luchthaven. Er is niet veel beschikbaar en we staan zeker nog een uur in de wachtrij en als laatste. Uiteindelijk komt een dame en ze roept ons tot bij haar. Het blijkt de manager te zijn en we worden overgeboekt naar de vluchten van morgen. Voor de lange vlucht belt ze zelfs om nog vier plekken naast elkaar vrij te geven. Ze wandelt met ons mee en geeft nog een taxivoucher. Tom belt meteen naar het hotel dat ik had gevonden en er is nog een kamer vrij. We regelen ook een latere uitcheck tot 11u00. Om 20u15 is alles geregeld en wandelen we naar onze taxi. Bovendien moeten we het slechte nieuws melden aan peter Wim, dat we niet samen zullen arriveren in LA. 

Om 20u35 arriveren we bij ons nieuwe en onverwachte logement in Christchurch. Het is heel ruim met ontbijt en zelfs een wasruimte met droogkast. Heel goed, want onze kledij mag wel gewassen worden na zo een stresserende dag. We verkennen de kamers, maar we hebben ook honger. Tom bestelt frietjes en kip van KFC, dat ze hier kunnen leveren. We hebben nu ook geen auto meer om zelf een maaltijd te gaan ophalen. 

ontbijt

snacks

grote TV

Een groot bad

De jongens gaan in bad en wij douchen, zodat de kledij nog gewassen kan worden. Niets beter dan vers gewassen kleding om morgen wederom lang in het vliegtuig te zitten. Na het opfrissen, is onze maaltijd geleverd en kunnen we eindelijk eten. We bespreken nog met peter Wim wat de mogelijke scenario's zijn en eens de jongens in bed liggen, bel ik nog even met mijn papa om te vertellen over de situatie. Tom blijft slapen bij de jongens, aangezien ze het ook niet begrijpen dat we nog een extra logement hebben en we nu niet in Disneyland zullen geraken. Ik ga mij ook leggen in het grote bed, in de tweede slaapkamer. Ik typ nog een beetje het verslag van dag 28, maar al snel val ik ook in slaap. 

Donderdag 4 december 2025

Vandaag is de dag dat we Nieuw - Zeeland vaarwel zeggen voor een tweede keer. Op zich hebben we wel allemaal goed geslapen, maar uitgeslapen voelt het zeker niet aan. De twijfel in mijn hoofd of we de vluchten met de jongens kunnen overleven, is in mijn hoofd blijven draaien. Ondertussen is peter Wim goed gearriveerd in LA en is hij met een taxi naar het vakantiehuisje gereden. Wij zullen dan dus de auto ophalen. We ontbijten en we merken dat Jasper wat warm aanvoelt. Is hij ziek aan het worden? Zijn gedrag van gisteren was dan ook wel het ergste dat we tijdens onze reis hebben meegemaakt. We geven voor de zekerheid wat perdolan. Het eten bij de boys ligt op een laag vuurtje. We zien dat ze gewoon te zenuwachtig zijn, maar wij zijn dat eigenlijk ook. We hebben ook geen boterhammen meer met choco. Misschien kunnen we met de taxichauffeur nog even stoppen bij de winkel. De chauffeur van gisteren komt ons om 11u00 terug ophalen. Een zeer vriendelijke man. We kleden ons aan met de vers gewassen en droge kledij en plaatsen de koffers klaar in de gang. Stipt om 11u00 is de taxichauffeur aangekomen en helpt hij met het inladen van de koffers. Ook de eigenares komt hallo zeggen. We hadden bovendien geluk, want na ons hadden nog meerdere personen gebeld voor een kamer. Hadden we niet zo snel gehandeld, hadden we veel verder moeten logeren of wie weet hadden we niets meer gevonden om te slapen. Maar eind goed, al goed. Nieuw - Zeeland wou ons niet kwijt en diep vanbinnen waren wij ook niet klaar, maar nu willen we vertrekken (ook al is het met een zwaar hart, net zoals ik mij voelde bij het verlaten van Alaska). 

De taxichauffeur stopt zonder problemen bij de winkel voor brood en choco. Ondertussen maak ik een praatje met hem en vertel over onze reizen. Hij was zeer zeker onder de indruk. Om 11u30 belanden we terug op dezelfde plek als gisteren in de luchthaven van Christchurch. Al snel maakt Tom boterhammen met choco voor de jongens. 

Dat smaakt en de jongens zijn rustig. Ondertussen is het voor ons even wachten aan de incheck - en infobalie. Het duurt allemaal lang, vooraleer we hulp krijgen. De manager is niet aanwezig en bij de infobalie hebben ze problemen met onze check - in. Onze nieuwe gegevens waren online verdwenen, waardoor het allemaal heel lang duurde. Ondertussen spelen de jongens spelletjes op de gsm en praat ik nog met een oudere dame, die gisteren ook niet in San Francisco tot bij haar dochter is geraakt. Ze had gelukkig een slaapplek bij vrienden. Ze had ook medelijden met ons en ze vond de service heel slecht. Bovendien weten we nu ook dat het enkel en alleen onze vlucht was, die geannuleerd is wegens het slechte weer in Auckland. We wensen elkaar een veilige vlucht en het allerbeste toe. 

Vandaag is het ook drukker in de luchthaven, maar onze vlucht van 14u10 staat reeds geprogrammeerd. Net voor 13u00 is Tom terug en kunnen we eindelijk onze grote koffers naar de juiste bagageruimte laten inladen. Ook Jonas staat warm en we geven hem voor de zekerheid wat perdolan. Na het afgeven van de grote koffers, wandelen we meteen naar dezelfde veiligheidscontrole. Oef, dit is dan ook klaar. We wachten op ons vliegtuig, ik koop nog twee flesjes cola - zero met ons laatste cash geld en om 13u50 start de boarding. 

We nemen op de derde laatste rij plaats in het vliegtuig. Deze keer zitten de jongens bij Tom en ik net naast de gang. We starten en vliegen omhoog, maar Jasper heeft honger en wilt zijn boterham opeten met het tafeltje beneden. Dit mag uiteraard niet en Jasper ontploft. Na een gevecht van 20 minuten in het vliegtuig tegen de explosie van gevoelens, is Jasper weer kalm. Een hele vriendelijke stewardess, komt vragen of ze iets kan doen en vraagt ook aan mij of het wel gaat. De tranen lopen wederom uit mijn ogen en wat volgt is een zeer aangename service van de stewardess met extra drankjes, koekjes en chips voor de kids, maar ook van een medepassagier die haar hand op mijn schouder legt en mij zelfs een volledig pakje zakdoeken geeft. Die warmte en begrip dat ik hier voelde, alsook dat de stewardess op de hoogte is van onze annulering van gisteren, gaf mij terug de kracht om hier mee om te gaan. Jasper lijkt te kalmeren en we zijn dan ook blij eens het vliegtuig een heel soepele landing kent op de bodem van Auckland. 

Aangezien we wederom pas om 20u00 met de lange vlucht vertrekken, blijven we ook rustig wachten tot iedereen van boord is. De stewardess brengt nog extra chips voor de jongens, aangezien we nog lang moeten wachten op de lange vlucht. De dame die mij ook wou troosten, vertelt over haar ervaring met haar reeds 10-jarige zoon, dat hij op dezelfde leeftijd ook zo buien had in het vliegtuig. Maar zelfs zo erg, dat hij volledig onder de stoel kroop. Toen we zeiden dat we eigenlijk gisteren al in LA hadden moeten zijn, konden meerdere mensen de situatie begrijpen. Bovendien zat er nog een vrouw achteraan bij ons, die gisteren ook niet verder kon reizen. Het Nieuw - Zeelandse gezin nemen zelfs dezelfde vlucht naar LA. Zij gaan ook drie maand reizen met eerst enkele dagen in LA om vervolgens te reizen naar Costa Rica en als afsluiter naar Canada om te skiën. We zeggen gedag en tot ziens in de luchthaven. Uit het vliegtuig hebben we de keuze, we wandelen 10 minuten of we nemen de shuttle. Uiteraard kiezen we er voor om te wandelen. De zon schijnt, de jongens zijn vrolijk en straks zitten we bijna 12uur in een vliegtuig. We volgen de groene lijn tot de internationale terminal. 

De grote koffers reizen rechtstreeks door naar onze andere vlucht, waardoor we tijd genoeg hebben. Vooraleer we de paspoort - en veiligheidscontrole doorwandelen, rusten we nog even uit met ons water en een snack voor de jongens. Daarna wandelen we naar de paspoortcontrole, maar hier begint Jasper wederom een crisis te krijgen. Zucht, hier gaan we weer. Na de veiligheidscontrole gaat Jasper in de buggy, want we hebben wederom geen keuze met zijn gedrag. Tijd om iets te zoeken om te eten. Jonas lust wel een cookie bij dat schattige monster. 

Bij de MacDonald's is er een speelruimte. De jongens gaan spelen, zodat wij even kunnen uitblazen. We bestellen frietjes en chicken nuggets voor de jongens en een kleine chicken wrap voor mij. Het is hier heel druk en we verliezen zelfs onze eettafel, aangezien ik even bij de jongens stond in de speelruimte. Een kleine 40 minuten voor de boarding, krijgt Jonas een nieuwe pamper en nemen we een plaspauze. We wandelen naar de gate en Tom moet nog een extra controle krijgen. Na een 10 - tal minuten nemen we de lift naar de gate en is het wachten op onze boarding. 

De jongens zijn flink en Tom vraagt of wij met de jongens vroeger in het vliegtuig mogen. We moeten wachten en ze gaan ons roepen. Echter gebeurd dit niet, waardoor we in de massa van de rijen 50 tot 60 staan. Wij hebben rij 58. Het Nieuw - Zeelandse gezin vanuit de vorige vlucht staat bij ons en we praten nog even bij. Zij zitten bij rij 51. We nemen plaats op onze zitjes en de jongens zijn verrassend rustig.

Alles verloopt goed, behalve de maaltijden want er zijn geen kids maaltijden voor ons. De jongens eten een volwassen maaltijd, maar eten enkel het ijsje op. Daarna vallen ze na twee uur vliegen zonder problemen in slaap en is het ons meest rustige vlucht van heel de reis. Tom bekijkt een deel van een film en slaapt, terwijl ik drie films bekijk (The Naked Gun met Liam Neeson, Jurassic World Rebirth en IF). Heel eventjes heb ik ingedommeld, maar het was nooit lang. De jongens sliepen mooi door en al snel is het ontbijt klaar om geserveerd te worden. Maar net dan krijgen Jasper en Jonas een meltdown, waardoor het ontbijt chaotisch verliep en we geen goede bediening krijgen. Wederom geen kids meal en eten we slechts twee maaltijden op. De jongens vallen terug in slaap, terwijl we bijna in LA gaan landen. 

Met een half uur vertraging landen we in LA met een wakkere Jonas en een nog slapende Jasper. Tom gaat eerst met de buggy's naar de uitgang, terwijl ik wacht. Maar blijkbaar mocht Tom niet meer terugkomen en waren de stewards genoodzaakt om mij te helpen. Aangezien Jonas nog eens in paniek sloeg, omdat hij met een vreemde man moest meewandelen, heeft een stewardess een slapende Jasper gedragen. Een andere stewardess droeg de rugzak en handbagage en ik droeg een paniekerige Jonas, die dacht dat hij niet meer mee mocht met zijn mama uit het vliegtuig. Jasper gaat al slapend in de buggy en Jonas wandelt flink mee met ons naar de douane, paspoortcontrole. Eerst stoppen we nog bij het toilet voor een nieuwe pamper voor Jonas en plaspauze. Bij de paspoortcontrole krijgen we meteen voorrang met onze kindjes en zijn we heel snel en als eersten bij onze koffers. Wow, dat ging super vlot. 

Een volgende stap is wandelen naar de shuttle om naar Alamo te rijden. Om 12u50 zitten we in de shuttle en is het toch nog eventjes rijden met de bus. Jasper begint lichtjes wakker te worden, terwijl Jonas kijkt naar de vele auto's en bussen op de drukke wegen. 

Wat ons hier meteen opvalt is, dat het zo druk is. Wat een aantal auto's, drukte op de autoweg. We arriveren rond 13u15 bij Alamo. Tom gaat meteen naar de balie, terwijl ik met de jongens ons plaats bij de zetels. Na een kleine 15 minuten is Tom terug en gaat Jasper met Tom nog naar het toilet. Daarna wandelen we naar de parking, waar onze nieuwe auto ons staat op te wachten. Wat een gigantische wagen!

De auto is deze keer een Jeep Wagoneer. Er zijn heel weinig kilometers gereden en de wagen komt van Arizona, The Grand Canyon State. Het is alleen even zoeken met het vastmaken van de babystoel. De stoel is reeds te klein voor Jonas, dus we gaan over naar een grotere stoel voor Jasper. Om 14u00 verlaten we Alamo met onze grootste auto van de reis en rijden we naar Anaheim tot bij peter Wim. 

Om 15u05 arriveren we in Anaheim en staat peter Wim meteen bij ons aan de auto. De jongens zijn heel blij, wij zijn blij om terug herenigd te worden. Maar de jongens zijn ook blij met de speeltuin in de tuin. 

En het speelgoed binnen in huis met onze kerstboom in de living. 

Terwijl ik met Jonas in het huisje blijf en reeds de koffers installeer, gaan Tom; Wim en Jasper naar de winkel om boodschappen. 

Jonas en ik settelen ons op het terras met een koffie en een glaasje water, terwijl we foto's bekijken van de grote reis. Waar we wel even aan moeten wennen, is dat het hier nu veel vroeger donker is. De zon gaat onder voor 17u00 en in de avond koelt het vlug af. We gaan terug naar binnen en bekijken een stukje van een tekenfilm tot Jasper, Tom en Wim weer thuis zijn. Daarna douchen we ons en eten we mijn favoriete take - out maaltijd van Amerika, de Panda Express met orange chicken en rijst. Na de avondmaaltijd typ ik al een deel van het verslag van dag 28 in Nieuw - Zeeland. Zoals verwacht ben ik veel te moe om het verhaal af te werken en gaan we slapen. Deze keer slaap ik bij de jongens en gaan we om 20u30 slapen. Morgen bezoeken we ons eerste Disney pretpark. Tot morgen.